Misschien even vermelden dat ik het
spijtig vind dat het niet in progressieve spelling is geschreven,
én dat m'n mening over de inhoud al veranderd is.
Desalnietemin een belangrijk dokument in m'n leven!
Antistresspoweet


wat vooraf ging : Spirituele guerrilla 001


Funk de hele nacht lang


Dromen door de slapeloosheid heen is de stemming bij enkelvoudige meerderheid besloten afgesloten afgegrendeld volledig veilig verklaard maar toch bestaat er altijd die toevallige kans en wil het dan toch wel lukken dat het dan toch eens plaatsvindt dat wat niet mocht plaatsvinden voor diegene die opgaf te zoeken, dus zoekende te zijn naar de ultieme waarheid, de ultieme praktijk, de ultieme intimiteit vol vlijt, vol vreugde uitgestippeld in tekst en gedachte ge-vis-u-al-is-eer-d in een opeenstapeling van streepjes en bolletjes ja, ja krachtdadig en kunstzinnig, ‘knopig’ geschreven in onverbloemde niet te lezen stijl boven je hoofd als in een onvervalste D’amoc les van onschatbare waarde toegevoegd aan de real i tijd sprongen makend met prutserige bokkenkoppentrekking elke zondagavond: Bingo! Keer op keer op keer!



Drop out


Wat je in dit leven zoal kan zien, is eindeloos. Focus op eender wat. Des te meer je inzoemt, des te meer info je vrijmaakt. Zo is er ergens een prof biologie, ergens in de Verenigde Staten ik weet zijn naam niet meer, die de gewoonte heeft z’n beste studenten bij zich te roepen. Uit pure interesse, zijn die uiteraard verheugd wat extra informatie op te pikken. Dus, gaan ze een voor een op die uitnodiging in.



Nu, wat laat die prof zijn studenten zoal doen? Bijvoorbeeld, een vis bestuderen. Hij laat de student in kwestie plaats nemen achter een bureel. Op dat bureel, legt hij vervolgens een versgevangen vis. Dan, laat hij de student een kwartier alleen, met de opdracht die vis te observeren. Als hij terugkomt, laat hij de student die vis beschrijven. Zoals te verwachten, voldoet die beschrijving niet. Zo, laat hij ze gemiddeld vier dagen van acht uren observeren.



Kun je je voorstellen zo hard te focussen op een onderwerp? Gedurende vier dagen? Hoeveel mensen doen zoiets dergelijks tijdens hun leven? Daarin, ligt, volgens mij, de sleutel van ons leven. Wil je de miserabele cirkel van vreugde en verdriet verbreken, moet je de tijd nemen, jezelf de tijd gunnen eens voluit waar te nemen. Focus op eender wat, doch focus. Heel de alchemie heeft niet anders dan dit tot doel: met volharding waarnemen _door bijvoorbeeld een, vanuit wetenschappelijk standpunt, onzinnig experiment tot in het oneindige te herhalen.



Het leven is niet anders dan al dan niet een gokje wagen met jezelf als inzet. Dat is de enige drempel. Zowat de overgote meerderheid van ons mensenras komt daar tijdens haar of zijn leven simpelweg niet toe. Er zijn altijd redenen genoeg om het meest voordehandliggende niet te willen waarnemen. Je moet werken. Je moet de kinderen te eten geven. De auto wassen? Noem maar op.



De minderheid die zich daar al aan waagt, komt uiteindelijk tot enkele merkwaardige vaststellingen. Deze zijn helaas ondeelbaar. Dit, gezien je ze uitsluitend uit eigen ervaring kan begrijpen. De meerderheid blijft dus blind, uit angst. ‘Ze’ durven die drempel dus niet over. En geeneen ander mens die hen daartoe kan overtuigen. Heel belangrijk blijft echter de voorbeeldfunctie die je als mens hebt. Als minderheid kan je, of kunnen we een mooie voorbeeldfunctie geven.



Ik vertoef hier in Spanje. Nu, heb je hier nogal een grote hoeveelheid jonge mensen die zonder werk zitten. Deze jongelui groeien dreads, lang haar of het een of ander type punkkapsel. Vaak, hebben ze het lak aan ‘het systeem’. Leuk! Nogal veel van hen strijden tegen het systeem. Want, wat mij betreft, zijn zij en wij evengoed deelachtig aan ‘het systeem’. Hier en daar, zijn d’er uitzonderingen...



Vandaag, zag ik op een pleintje een leuk tafereeltje. Je kan je dat als volgt voorstellen: een typisch Spaans pleint met wat oudere gebouwen, vele balkonnetjes, een fonteintje, de obligate terrasjes Wat doet een toerist anders in het Zuiden?, enkele bomen en uiteraard banken. De toeristen zaten gezellig hun eten te verorberen. Bij die terrassen, staat ten minste een bewakingsagent, met knuppel en gekruiste armen. Tegenover hem, op twee van de banken, een tiental van die alternatieve types.



Vele kleine hondjes in de omgeving van die ‘bende’. Nog geen maand oud. Leven. Levendigheid. Nu, doen die mensen niet anders dan daar zijn, zonder meer. Een ervan jongleerde met wat stokken, echt behendig. Een ander vroeg wat passanten om wat geld. Niets onwettigs aan de hand, dus! Alleen wat mensen die de piercings en tattoes niet afkunnen. Kwestie van niet door de oppervlakte heen te kunnen kijken...



De interactie tussen die jongleur en die bewakingsagent! De jongleur liet simpelweg z’n kunnen zien. De bewakingsagent hield een houding aan van: ‘Als je nu niet meteen oprot met je wansmakelijke bakkes...’ Maar hij kon er wettelijk niets aan doen. Die mensen mogen ook op dat plein zitten. Je mag hier op straat jongleren. Stel je voor, een wet die verbiedt te spelen op straat?! En die jongleur, die wist dat uiteraard. Nog maar zelden iemand dat spel zo koel zien spelen, met een glimlach op z’n gezicht.



Ik heb die kutjob (penisjob?!) hier. En jij overleeft met enkele onnozele stokjes. En jij betaalt helemaal geen belastingen. En ik ben zo gefustreerd. En ik kan jou niet hebben. En je volgt mij als een schaduw. En ik zou ’t liefst terug naar mijn moeder hollen. En jij weet dat. En je maakt er zelfs geen gebruik van. En wat moet ik daar mee aanvangen? En ik, ik denk er niet eens over na. Ik ben een met mijn stokjes. En zelfs dat denk ik niet. Waar hou jij je toch mee bezig? En zelfs dat denk ik niet. Ik denk niet. Ik ben er gewoon geeneens. Jij verzint me gewoon.



Net zoals jij jezelf verzint... En zolang je dat niet beseft, blijf je grijs en angstig. Jij hebt je rol te volbrengen. Maar ben jij het die werkelijk je rol speelt? En ofwel stel je je die vraag, ofwel blijf je in dat bos... En een bos dat zo groot is als het universum; Hoe geraak je daar uit? Door de illusie te doorprikken dat je je in een bos bevindt...



Begrijp me niet verkeerd. Elk individu is waardevol. Iemand die daar niet naar leeft, gelooft nog steeds in dat bos, alle sprookjes en sprookjesachtige figuren inkluis. Je mag gerust zeggen dat je alle andere mensen waardenloos vindt. Als je je daar echter naar begint te gedragen, dan ontdek je vroeg of laat de wetten van je karma. Zelfs de perfecte moord of overval laat zich niet verbergen. Een dader wil immer betrapt worden. Een crimineel die dat beseft, zouden we de betere crimineel kunnen noemen.



Karma is relatief simpel. Elke seconde worden we wedergeboren. Hoe klein wil je de tijd krijgen? Elke keer opnieuw, krijgen we bijvoorbeeld de kans om op te staan, en weg te wandelen van ons bureel. We hoeven niet te typen! Dat hebben we in eigen handen; en ook weer niet. Als we weg wandelen, foert zeggen, de bruggen opblazen, ons werk verliezen... creeren we een crisis. Die doet zeer, lucht minstens evenveel op... En voor de moeite, de pijn krijgen we wel degelijk iets terug: meer zelfkennis!



De mensen om je heen zullen zeer verschillend reageren. De situatie waarin je zogezegd althans in en uit de volksmond... je echte vrienden leert kennen. Ooit een valse vriend gehad? Sommige vrienden zullen zich van je afkeren, anderen zullen je ondersteunen. Je uitwendige wereld weerspiegelt je innerlijke toestand. De schaduw en jij. De spiegel en jij. Maak het een kat wijs dat je geen invloed hebt op andere mensen. Volg de hond als je denkt wel invloed te hebben op anderen.



De regels van je eigen karma leer je met vallen en opstaan. Om de beste hardloper ter wereld te worden, om de winnaar aller winnaars te worden, moet je eerst oneindig veel verliezen. Leren jongleren komt overeen met ballen durven laten vallen, keer op keer. Eerst creeer je de grond waar je met je twee voeten op kan staan. Dan, schep je verandering: Je begint te lopen. Dan, blijf je lopen tot je niet meer kan. Eerst een burcht, dan een wereld vol gevoelens, dan wilskracht.



Denk. Creeer. Rebelleer. De ‘enige’ de enige weg is je eigen weg weg om jezelf op te tillen uit de diepe donkere kuil, waar je jezelf in bevindt... De ‘enige’ manier om die duistere momenten van totale triestheid te overkomen... is te creeren en geen eigendomsrechten op te eisen. Te denken dat je een natuurlijk recht hebt iets te bezitten, begrenst je vrijheid. Neem jij iets mee in je graf? Deze begrenzing is dus een natuurlijke begrenzing. Creativiteit brengt de doden tot leven, en heft ons bestaan ‘hoger’ dan dat van schapen, bijvoorbeeld.



Hoewel er een enorme hoeveelheid mensen zijn die als schapen lijken te handelen blind en lijdzaam volgen en lijken datzelfde van ons te verlangen, zouden we onszelf toch tot een ander bewustzijnsniveau kunnen verheffen. Mensen zijn geen schapen. Maar de meesten onder ons vatten dit niet bewust. ‘Zij’ zijn automatisch, zo goed als industrieel (geindoctrineerd), vast blijven steken in een bepaald rollenspel. Een rollenspel dat de meesten onder ons opbouwen doorheen de jaren.



Als kind zijn we als een open sluis voor alles en iedereen. Uit een kindermond komt de waarheid! Dit overkomt ons onbewust. Naarmate we ons bewustzijn ontplooien: leren rechtop te staan, leren te lopen, leren te spreken... wordt er ons een grammatica of die nu taalkundig, of gedragsmatig is ‘opgedrongen’. Deze kracht (die dwang, die noodzaak) is een natuurlijke ontwikkeling. We worden veelal opgevoed te midden van andere menselijke wezens, leven in groep(en), hebben nood aan communicatie en leven juist door onszelf te betrekken op anderen.



Nederlandse grammatica is anders dan Chinese die op z’n beurt weer anders is als Hebreeuws die op zijn beurt weer anders is als Syrische. Merk op dat de oudste geschreven taal bestaat uit een (1) zin! Het Sanskriet kent begin, noch einde... Westerse zielen schrijven apparte zinnen, in onderverdelingen. Oosterse zielen schrijven circulair. De sluizen van ons bewustijn worden bepaald door de manier waarop onze grammatica opgebouwd is. Het woord opbouwen alleen al! Deze sluizen worden gelijkaardig bepaald door onze cultureel aangeleerde gebarentaal.



Leeft Christus nu? Maar zijn archetypisch verhaal gaat op voor elke mens. Om volledig herboren te worden, dienen we een zekere lijdensweg af te leggen. Elke crisis, elke weerstand... brengt meer zelfkennis. Is het nodig om jezelf te kruisigen? Neen. Maar wil je jezelf leren kennen, dan is daar niet echt een andere weg. Ofwel sterf je in de baarmoeder, ofwel laat je je d’eruit persen met alle pijn vandien... Om nog niet te spreken over al die vreemde indrukken die je hebt als je op deze aardkloot bent toegekomen...



Van religie wisselen, is hetzelfde als van land wisselen. Fundamenteel, zijn we simpelweg allemaal burgers van deze aarde. De ene speelt haar rol hier, de andere speelt zijn rol daar. En we reizen zonder echt te bewegen. Thuis is overal. Mediteren is een techniek. Eenmaal je de techniek doorhebt, mediteer je overal en nergens. Heb je nog een jas nodig, als je overal warmte en geborgenheid vindt? Een Nepalees meisje zei me eens: ‘Alle kamers zijn toch dezelfde.’



Dat kind voelde niet de behoefte om haar ‘hotelkamer’ op voorhand te bezichtigen. Een kamer was allang goed voor haar. Alles ligt ‘em erin waar je je normen legt. Als er nauw eens simpelweg geen plaats is voor enige absolute normering? Lees niet verder. Je kan hier toch niets van leren... Als je je leven nu eens zover kon krijgen dat je alles, maar dan ook alles, met fierheid en vreugde zou doen... misschien zou je dan niet meer willen of hoeven in te zoemen... misschien zou je dan tevreden zijn.



Hier, in Granada, heb je iets leuks: een anti-psychiatrie-groepering! Zij hangen hun pamfletten een soort van muurkrant broederlijk naast andere ‘anarchistische’... Sja, daar zijn we in Vlaanderen nog niet aan toe, he? Zij verklaren de oorlog aan de gevestigde norm. Zij wensen in te grijpen in de let goed op gedeelde realiteit. Schizofrenie is een ziekte. ‘Multifrenie’, mijns bescheidens inziens, niet. Sla de Gita daar maar eens op na. Vooral, het moment waarop Krishna met Arjuna praat, alvorens de grote strijd (tusen de twee clans) begint. Trekt die z’n mond daar even open!



Wat kan je nu het beste doen? Tegen alles en iedereen schoppen! Tegen het establishement, tegen de juppies, de boergeoisie, de hippies, de punks, de dassen, de middenklasse, diegenen zonder klasse, de guru’s... En kijk dan maar eens waar je uitkomt. Alsof je een deur nodig hebt om een kamer binnen te komen: ja en nee, geen een van de twee, en allebeide... De vleesetende plant: de val die toeklapt: de apocalyps: gips op je warme lippen: wederom een val: de hoerknal. Als je met meer als een bent, is en blijft het grootste probleem de afwas.



De rust van een dorp in de heuvels, vlak aan zee. Krekels en vogels. Velden in de verte. Her en der, stukken rotsen, mossige vlekken, roestige tinten van bruin en tot grijs. Hoog opgeschoten gras en paarse bloemen. Een zacht briesje. Landbouwgronden in de verte. Witte huizen, veelal platte daken: de obligate teevee-antennes en tonnen waterkuipen. Sommige huizen met dakpannen. Auto’s van de nieuwste tijd. Surfdorpen aan zee. Roosters voor ramen en deuren. Rolluiken en ijzeren versieringen.



Jeugd op brommers en moto’s. Honden en kippen. Aard of leeftijd spelen hier geen rol. Voor 2500 franken koop je hier een nieuwe identiteit land van mogelijkheden: zelfs cactussen voor het scheiden van velden. Rust, alle werk gebeurt tranquilo. De expresweg Waarom hebben mensen anders ooit wegen uitgevonden? Waren dat wel mensen toen? Tussen de heuvels door... De haan die het gewaagt ’s namiddags van z’n oren te maken... De weg naar beneden loopt vlot. Maar die klim terug naar boven?



Overal insecten, rode kleine spinnen, allerhande mieren: dierensymfonie: al die vogels, klein en groot, door elkaar heen. Jonge, keffende honden. Een verdwaalde stier, die een koe blijkt te zijn, gaat vlak aan je voorbij. Geen omheiningen hier. Alleen een piercing met een nummer. Liever een punk in de wei dan tien in de stad? Ach, de beste parabel voor het leven is misschien wel het sinaasappeltheorama: Een kleine appelsienenboom draagt helemaal geen appelsienen, en is buigzaam met de wind mee. Een grote, volgroeide appelsienenboom: daar moet je in klimmen om er enkele te pakken te krijgen! O gij, speelse taal! O gij, wonderlijke natuur!



Sartre bemerkte het al: Er zijn drie types mensen: de klootzakken, de lafaarden en de existentialisten. De eersten erkennen vrijheid, maar nemen ze niet. De tweeden ontkennen vrijheid en lopen dus weg. En de laatsten die zijn vrij. Waarom geen zonnebril dragen als je in de catacombes rondloopt? Om een trendbreuk te veroorzaken? En die drie dronken clowns maar springen achter een appelsien...



De verboden vrucht (Liefde verenigt alle tegenstellingen voor ons.)



Het zal voor velen geen geheim meer zijn: drugs zitten in mij, hebben mijn brein verneukt en m’n lichaam onherroepelijk aangetast. Er is een uitgesproken voordeel aan drugs: je kan met het verderf leven. Het voedsel dat al jaren in de onderste la ligt te rotten, zag er ooit eens goed uit. Uit het zicht, uit het hart... En de meeste mensen trekken die la gewoon niet meer open. Todat ze moeten verhuizen, of iets dergelijks. En dan komt de onvermijdelijke klapper. Drugs zou je, in essentie, kunnen zien als een versnelde klapper.



Laat me een ding duidelijk stellen: een gezond leven, zonder nicotine, zonder alcohol, zonder enige verslaving _gewoontes kunnen evengoed een verslaving zijn..., hetzij fysisch of psychisch... overtreft alle andere mogelijkheden. Dat staat buiten kijf! Maar als je mij laat kiezen tussen marhuana of alcohol, dan is de keuze snel gemaakt. Verslaaf de godganse wereld dan maar aan marihuana! Je zou versteld staan van het resultaat: geen mens zou nog zin hebben om geweld te plegen of oorlog te voeren?! Ik vermoed dat het althans die richting zou uitgaan...



Daar begint het kluwen. Kijk naar ons gemiddeld Vlaamsch dorp. En wat valt je op: overal ten minste een dorpscafe. We groeien op met alcohol, onze uniefen en hogescholen zijn een kweekschool voor alcoholisten. In India, bijvoorbeeld, vind je nauwelijks alcohol. Dat zijn om en bij de een miljard mensen die zo goed als geen alcohol consumeren...



Een van de meest verslavende middelen, is bij ons in het Westen vrij verkrijgbaar over de toog: tabak. Wij stampen op junks, duwen ze schaamteloos in een hoek. Maar durf niet onze sigaretten weg te nemen... Riskeer het niet morgen alle alcohol te bannen uit Vlaanderen. Want dan heb je ’s anderendaags een revolutie waar zelfs het blok alleen maar kan van dromen! Het enige verschil tussen tabak en heroine is de termijn waarop we d’eraan kapotgaan. Tabak is gewoon veel venijniger. Dat valt niet zo hard op!



Stoppen met roken is bespreekbaar. Van de heroine afgeraken, ligt maatschappelijk iets moeilijker: dat is triestig. Met alle criminele gevolgen vandien, die dan nog eens het beeld van die rotte verslaafden versterkt. Ja, voor een pakje sigaretten, of voor je dertiende glas wiskey, hoef je zo gauw nog niet een overval te plegen. Bovendien, bestaat daar toch nog iets meer aangename en bredere maatschappelijke controle op.



Poog dan maar eens volgende feiten onder ogen te zien: In Brazilie, wordt een psychedelische drug als ayahuaska gebruikt om heroine verslaafden van hun verslaving af te helpen. Het percentage mensen waarbij dit lukt, ligt over de 90 procent! Dat mag jue van mijn part napluizen. Het gebruik van die drug, boogt zich terug op een traditie die tienduizenden jaren oud is een eindje ouder dan onze ganse Westerse beschaving, dus: met name, het sjamanisme. Onze Westers samenleving brengt uitgesproken voordelen. Denk bijvoorbeeld aan de ontvoogding van de rechten van de vrouw. Maar het lijkt mij een cruciale fout alle sjamanistische gebruiken, de indiaanse rituelen, of de Oosterse spirituele tradities om er maar enkele te vermelden zomaar als primitief van de kaart te vegen!



Wat doet een psychedelische drug zoal met je? Alles en niets? Dat valt onmogelijk aan een nietgebruiker over te brengen? Daar geloof ik geen bal van. LSD en natuurlijke consoorten verruimen je. Wat wil dat zeggen? Na inname, kom je in een toestand terecht die je gangbare grenzen overschreidt. Elke psychedelische ervaring is uniek, net zoals elke persoon uniek is, net als elk moment uniek is. Het overschreiden van je grenzen, onder invloed, is dientengevolge elke keer weer anders, en bovendien voor elke persoon verschillend. Daarnaast, hebben we te maken met een zeer uitgebreid gamma aan geestesverruimende drugs. Elke soort zorgt dan nog eens voor andere effecten.



LSD en dergelijke verbrijzelen je gangbare concepten over de gekende realiteit. Een bureel is nog steeds een bureel. Maar kijk eens naar de nerven in het hout. Plots, merk je overal een ongekende schoonheid. Met wat fantasie, kan je in die nerven allerlei vormen herkennen, misschien zelfs gezichten van engelen en demonen. Waar dacht je dat Dante z’n inspiratie vandaan haalde? Alles ligt vervat in de manier waarop we ervaren. Een dode vis reageert niet op levende pieren...



Stel dat je in de ziel van een dier kruipen kan. Stel dat je jongeman bent in een braziliaanse indianenstam. Wanneer je er rijp voor bent om jager te worden, brengen je ouders je naar de locale sjamaan voor een inwijdingsritueel. Die laat je een dag of twee vasten. Dan, geeft hij je een portie ayahuaska. Hij neemt daar zelf slechts een kleine hoeveelheid van. Jij begint te trippen. Je sluit je ogen, treedt uit je lichaam. De sjamaan trommelt de ganse tijd op z’n trommel. Die is als het ware een referentiepunt voor jou, een constante hartslag als het ware.



Je stijgt uit over de bomen, planten en rivieren. Je zweeft als een adelaar over het gehele landschap heen. Je bent de adelaar, kijkt en voelt als de adelaar. Plots, zie je een prooi, bijvoorbeeld een wild konijn. Je observeert het beestje met argusogen, wacht op het moment om toe te slaan en naar beneden te duiken. Dan, duik je. En tegelijkertijd met je duikvlucht, verander je eveneens in je prooi, het kleine, lieve konijnteje. Je voelt de schaduw van jezelf, de adelaar. Je voelt je eigen angst, dat van het konijn. En met dit al krijg je volledig inzicht in de interactie van jager en prooi.



Dit is wat ayahuaska voor je zou kunnen doen: je stijgt uit boven jezelf. Je krijgt een ruimer inzicht. Je leeft je in in andere wezens. Je begrijpt waarom heroine bijvoorbeeld je leven inperkt. Je bent dader en slachtoffer tegelijk. Je komt te weten waarom heroine niet de eindoplossing, de magische sleutel is voor al je problemen. (Let wel: heroine is niet voor niets verslavend. Een ‘deel’ van de ervaring kan niet anders dan zeer aangenaam zijn. Anders, zou je gewoon geen junks tegenkomen. Logisch.) Dat kan geen ander mens voor je doen, behalve jezelf. Psychedelica veranderen je brein op heel subtiele wijze. Het is alsof daar nieuwe chemische verbindingen worden aangelegd die je helpen je leven drastisch te herbekijken. Je krijgt plots de mogelijkheid je leven ongekende wendingen te geven...



MDMA is ook zo’n leuk verhaal. Wat tegenwoordig veelal op de markt verkocht verkrijgbaar is, is vaak brol. XTC is MDMA versneden met wat speed, een ander type amfetamine, met bijzonder kwalijke gevolgen op o.a. je hormonengestel en de structuur van je botten. Herhaald gebruik van speed creeert, in tegenstelling tot MDMA en andere types psychedelica, onherroepelijke schade aan je lichaam. Ik heb eenmaal speed gebruikt, sindsdien nooit meer. Geweldig om op te schrijven, dat wel. Kan je je ongeveer inbeelden hoe Fassbinder soms een film binnen de twee maanden ingeblikt kreeg? Overdosis speed! Sja, je wordt snel, verdomd snel. Maar je wordt er minstens even paranoide van...



In zwiserland, zijn er al jaren behandelingen aan de gang van zeer timide, introverte persoonlijkheden met MDMA. Dit, onder begeleiding, dus. Dat staat zeer ver af van die ongecontrolleerde (kwaliteit...) party-cultuur in onze welgekende discotheken. Deze mensen leren onder invloed van MDMA hun persoonlijkheid open te gooien. Ze leren zich in te leven in anderen (verhoogde empathie). Ze leren hun lichaam beter te voelen, en terug grond onder hun voeten te krijgen. Allemaal komen ze na de behandeling terug in de maatschappij als meer volwaardige persoonlijkheden. Zij kunnen terug zonder ineen te schrompelen met andere mensen communiceren.



Het feit dat ik dit hier alles neerschrijf, is voor me een grote stap. Dat kan je je voorstellen. Zeker, als je weet hoe vaak er zo heimelijk wordt gedaan over drugs. Ik ben voor een volledige legalisering van drugs en een volledig open kader, waarin alles dus bespreekbaar wordt dat zou heel wat schillen in de criminele uitwassen!. Openheid en liefde zijn zoals immer de sleutels!



In Brazilie, bestaat een ‘godsdienst’ waarin ayahuaska gebruikt wordt. Deze ‘godsdienst’ is erkend door de staat, en kent duizenden ‘volgelingen’. De mensen die eraan wensen deel te nemen, komen twee-wekelijks of maandelijks samen in grote ruimtes waarin vele zetels zijn voorzien. De bedoeling is dat iedereen zich ontspannen kan neerzetten of neerliggen. Iedereen die dat wenst, neemt een portie ayahuaska. Er zijn een aantal mensen die sober blijven. Dit zijn onder andere de muzikanten. Je hebt hiervoor bij voorkeur muzicale begeleiding nodig (een hartslag, een referentiepunt).



Verder, blijven ook een aantal mensen sober om de anderen te begeleiden, mochten ze angstige of triestige momenten doorstaan. Psychedelische drugs zijn niet zomaar een speelgoed. Ze kunnen je eveneens enorme huilbuien opleveren. Wat wil je? Als je inzicht in jezelf krijgt, is dat soms heel confronterend. Huilen is dan een heel natuurlijk proces. Huilen is loslaten, of niet soms? Heel belangrijk voor je, is dat dan je omringd bent met mensen die je met liefde opvangen en omarmen (‘Love is touch’, dixit John Lennon). Zoniet, bestaat er een reele kans dat je in een toestand verzeild geraakt die na de trip blijft voortduren...



(Hetgeen nog geen ramp is, als je dan bijvoorbeeld onder begeleiding terug een trip in kan gaan. Om zo de toestand terug te helen. Helaas, is onze Westerse kennis over deze middelen vaak beperkt. Psychiaters hebben vaak van deze mogelijkheden geen flauw benul. Ze hebben heel veel gestudeerd over klassieke geneeskunde en chemie. Maar ze hebben bijvoorbeeld ons lichaam nooit bekeken als een energetisch ‘systeem’. Ze hebben bijvoorbeeld nog niet al te veel gelezen over chakra’s, of over chi. Lees bijvoorbeeld ‘Handboek chakrapsychologie’ van Anodea Judith. Laat staan dat ze de subtiele energetische werking van hun eigen lichaam al eens totaal gevoeld hebben. Er zijn uiteraard uitzonderingen. En vanuit hun gevorderde kennis, dienen ze je allerhande anti-psychotica toe, met alle nefaste gevolgen vandien! Opletten, dus.)



Wat tevens aangenaam is, is dat de deelnemers de mogelijkheid krijgen zich te uiten tijdens deze rituelen. Hiervoor, is er tenminste een moderator die mensen beurtelings aan het woord laat. Mensen kunnen vanuit hun zetel iets in de groep smijten. Als ze willen, is er ook een podium voorzien om de ganse groep aan te spreken.



In hoeverre dit een echte godsdienst is, laat ik hier even in het midden. Wat mij als zeer merkwaardig voorkomt, is dat de sociale hechting van die gemeenschappen uitmuntend blijkt te zijn. De mensen gaan terug hartelijker en meer open met elkaar om. Mensen zien in waarom ze niet te stelen hebben van anderen. Kortweg, deze mensen herwinnen vreugde, liefde en menselijke waarde. En misschien, is dat hetgene we in Vlaanderen, zoniet in het ganse Westen, nodig hebben. Misschien, wordt het langzamerhand tijd om deze kennis meer openlijk naar buiten te brengen, alvorens we door zeer duistere en aggressieve krachten overspoeld worden!



Ik voel in mezelf dat de tijd begint te dringen. Of, om het anders te zeggen: de tijd is er rijp voor... Ik ben geen misionaris, geen guru. God behoede mijn ziel?! Dit is gewoon mijn bijdrage. De grond waarop ik opgegroeid ben, de mensen en goede vrienden waarmee ik opgegroeid ben, mijn familie... Ik wil niet anders dan ons behoeden voor krachten die ernstig kunnen ontaarden. (Op zich is duisternis ontginnen heel gezond. Een mens hoort zijn schaduw te verkennen om tot een rijker leven te komen. Woede mag, moord niet.) Dat is geen grap: eenmaal er een rotte appel in de mand ligt, heb je snel genoeg te reageren. Of, voor je het goed en wel beseft, is de ganse mand rot! Ik wil terug de zon in onze harten doen doorbreken. Sommigen onder ons herinneren zich de warmte van de jaren zestig wel. En die warmte kunnen we ook hier en nu, keer op keer, herschapen! Dit is een van mijn bijdragen daartoe.



We staan voor een gigantische belemmering: hoewel er een massa kennis voorhanden is, is een overgroot deel van de mensen selectief blind. Mijn ouders bijvoorbeeld verstaan de ballen van drugs, willen er niet teveel over te weten komen, en begrijpen vooral niet waar ik met m’n leven naartoe wil. Ik hou van mijn ouders. Zij houden van mij. En we vergeven elkaar, zonodig. Ik heb nooit gelogen over mijn druggebruik, onder het motto: als ’t niet klinkt, dan botst het. Awel, ’t heeft veel gebotst. En toch, zien we elkaar gaarne. Op de een of andere manier, zou het fijn zijn al die psychiaters op de hoogte te brengen van net die kennis die ze aan de unief niet voorgeschoteld kregen, niet?! Als ’t niet klinkt, dan botst het! Wat dan nog? Liefde. Liefde. Liefde.



Huxley was niet zomaar de eerste de beste pippo. Die man werd gelauwerd voor z’n uitmuntende litteratuur. De dag dat die mescaline, nog een ander type psychedelische stof, tot zich nam, veranderde de ganse toekomst van onder andere de Verenigde Staten. ‘The doors of perception’ hebben menig mens aangezet psychedelica uit te proberen. Laat ons blij zijn dat iemand van zulk een kaliber daar ronduit durfde voor uit te komen. Is het je opgevallen dat over dat boek in het middelbaar met geen woord wordt gerept? Onze scholen zijn uitermate selectief met de kennis die ze ons aanbieden!



Weldra, zullen we onze geschiedenisboeken uitgebreid mogen herschrijven... Met nieuwe technologien, komen we alsmaar meer uit op feiten die niet vermeld en/of geintegreerd werden in de ‘klassieke’ geschiedenisboeken. Er zijn verborgen gehouden, onverklaarbare feiten... En die onderste schuif in de voorraadkast blijft niet voor eeuwig gesloten. Op een bepaald moment, wordt de stank te groot! Kun je je voorstellen dat een briljant econoom als Schumacher (cfr. ‘Hou het klein.’) vaak slechts een voetnoot is in de gangbare cursussen economie? Maya’s die metalen siervoorwerpen maakten die we tot op de dag van vandaag, de meest gevorderde technologieen ten spijt, nog niet kunnen namaken? Een universitaire opleiding psychologie die de voortgezette transpersoonlijke theorieen van Maslow volledig negeert? Niet spreekt over Assagioli? Of Willem Reich zonder schroom stiefmoederlijk behandelt? Of gestalttherapie uit een boek poogt over te dragen?



Om nog niet eens te beginnen over de consequenties van de theorieen neergezet door Einstein, Niels Bohr, en vele anderen? Onze leefwereld zal de komende jaren drastisch aan verandering toe zijn. Mensen als Fritjov Capra hebben al lang gewezen op de tongzoen van Oost en West die alsmaar intiemer wordt. We zullen als maatschappij ons waardenschema moeten re-evalueren. De genetica, bijvoorbeeld, zal niet zomaar te stuiten zijn. En daarmee, zal ons gans judeo-christelijk bestaan, en het daaraan verbonden morele waardenpatroon, aan grondige revisie toe zijn.



Met een mijner vrienden, heb ik eens ‘blue mystic’ ingenomen. Dat is een chemische combinatie die de effecten sorteert van MDMA, LSD en mescaline tegelijk. Geen simpel goedje, zeker na een tiental dagen vasten... Na een tweetal uren, begonnen de eerste effecten door te sijpelen. Laat me eerst bemerken: dat komt geleidelijk op, dat gebeurt niet plots zomaar. Eerst, voel je warmte/energie door je lijf stromen (Helaas, kan ik dat niet beter beschrijven.) Iemand die al eens een keer XTC geprobeerd heeft, kent dat gevoelen wel. Vervolgens, na twee uur dus, komt de eerste heftige opstoot. Je begint alles wat je ziet uit ‘andere’ ogen te bekijken.



Je kijkt naar iemand. En het is alsof je die gans haar of zijn innerlijke leefwereld kunt zien. Dat drukt zich uit in kleuren. Kan je je al een verlichtte guru voorstellen die naar je kijkt en gewoon aan de hand van de kleuren die je straalt (aura’s) kan zeggen hoe jij je voelt? Elke beweging die iemand maakt, elk gebaar lijkt een eeuwigheid in te nemen. Dit wil zeggen: je krijgt een eeuwigheid de tijd om de minste verandering in stemming waar te nemen, meer bewust en alert dan je ooit tevoren bent geweest elke seconde, elke miliseconde opnieuw. Alle kleuren die je ziet, ontplooien zich feller en meer helder als ooit tevoren. Sommige kleuren hebben schijnbaar meer kracht als andere... Misschien, hangt er rond sommige voorwerpen een aura die wat vertelt van de herkomst van die voorwerpen?



Autistische kinderen overtuigen dat er een andere kamer bestaat als deze waarin we ons bevinden, kan in sommige gevallen heel moeilijk blijken. Stel nu eens dat ons universum datgene is wat we zien, niets meer. Als we ons in een wc bevinden, bestaat de ‘rest’ van het universum misschien helemaal niet meer. Hoe ga je het tegendeel bewijzen? Je hebt immer een herinnering nodig. Of, je hebt iemand anders nodig om te bevestigen dat, als je die dur uitkomt, je echt niet in een zwart gat zal vallen... Je lichaam is hier en nu, je universum is al wat je hier en nu ziet: deze tekst, de bledzijden of het computerscherm, enz. Kan je ooit achter je eigen oogbal kijken? Maakt het goede ‘weer’ je ‘goed’ gezind? Of is dat net omgekeerd? Misschien, blaas je door je eigen gedrag zelf wel het ganse universum leven in?!



Na ongeveer zes uren, krijg je op ‘blue mystic’ een tweede opstoot. Dan wordt je als het ware op een platform getild dat wel eens goed nabij zogenaamde verlichting zou kunnen komen. Hoewel ik daar persoonlijk niet volledig van overtuigd ben! ‘Mijn’ vloer, destijds, was ten dele een houten vloer. Nu, ik zweer het je: ik ben nog nooit zo voorzichtig over een houten vloer geschreden. In al die ‘dode’ materie, zat meer leven dan ik ooit had gezien. Alle werelden die Dante heeft beschreven, waren plots ten volle zichtbaar. Meer dan dat, kon ik daarnaast nog miljarden ander werelden zien. Als het ware oneindig veel universa die daar parallel naast elkaar leefden. De godganse geschiedenis en de totale catalogus aan ‘menselijke’ mythologie lagen aan mijn voeten.



Tijdens deze twaalf uur durende trip, hebben nog ik of mijn vriend problemen gehad met alle gewone, alledaagse functies uit te voeren. Dit, zelfs tijdens de zwaarste pieken. Hetgeen bij ‘magic mushrooms’ niet altijd het geval is. We konden rustig thee zetten of koken, zonder te vergeten dat daar bijvoorbeeld nog een gasvuur stond te branden. We waren bij volledig bewustzijn!



Wat die trip betreft, nog een annecdote: We hebben toen gezamenlijk aan tekeningen beginnen werken. In de trand van: om beurten wat op eenzelfde blad tekenen. Tot onze grote verbazing, waren wij ongeschoolde tekenaars plots in staat schaduw te leggen, beter af te lijnen, en een ongekende fanfasie los te laten op die vellen wit papier. Dat kunnen we nu nog steeds: snelcursus tekenen nodig? Psychedelica zijn een sleutel tot je creatieve bronnen en je intuitie! Kun je je die aapmens al voorstellen die daar toevallig dat onschuldig uitziend plantje opeet, vervolgens begint te trippen en dan het wiel uitvindt?



Spirituele guerrilla! (We gaan meer dan het wiel alleen uitvinden.)



Op dit punt van onze menselijke geschiedenis toegekomen, is alles mogelijk. Er zal altijd wel iemand zijn die onze toekomst heeft voorspeld. Maar niemand kan onze toekomst voorspellen, alle mogelijkheden staan voor ons open. Vandaar, even volgende ietwat pessimistische gedachtengang. Kwestie van het punt aan te tonen met een bewijs ex absurdo uit het ongerijmde, zo je wil.



Jeltsin is president, Putin minister van oorlog. Tsjetjeense rebellen komen nogmaals in opstand. Helaas, hebben de machtige heren de publieke opinie niet mee, zowel in eigen land, als internationaal. Wat gebeurt er een tijd later? Wel, wil het toeval dat er als ik het mij goed herinner dire bommen ontploffen in ‘downtown Moscou’. In die residenties, wonen arbeiders, woont het ‘gewone’ volk. Groot nieuws in binnen- en buitenland! Hoewel deze aanslag nooit opgeeist wordt, besluit Putin dat het niemand minder dan de Tsjetjeense rebellen waren... Hier dan de vraag: Waarom zouden Tsetjeense rebellen het ooit in hun hoofd halen om ‘gewoon’ volk op te blazen? Waarom geen militairen? Of het een of ’t ander strategisch gebouw?



Putin bedwingt, met de hulp van het sovjetleger, de Tsjetjeense rebellen, en wordt daarmee held nummer een in de Sovjetunie. Wie schuift Jeltsin voor als eerste minister? Wie wint er de volgende presidentsverkiezingen? Ik vermoed dat ik je daar geen antwoord op hoef te geven. Kijk heel dat boeltje voor mijn part na: ’t is gedeelde geschiedenis. Stel dat er ooit een verband zou komen tussen de persoon van Putin en die bomaanslag, stel... Dan krijg je in Rusland totale anarchie, complete chaos... En dat volk heeft honger! Waar gaan al die Russen dan allemaal naartoe? Naar Siberie? De bergen in? Naar irak of Iran? Of naar Europa?



Al eens een losgeslagen hond gezien die wild om zich heen bijt, hongerig, nietsontziend, beestachtig?



In Europa zit veel volk opeen. De vergelijking met ratten in een kooi is, mijns inziens, niet ver weg. En dan heb je daar onze goeie, oude ‘Uncle Sam’. Heel merkwaardig dat net Bush daar president is geworden. Laat ik je mijn theorieen daaromtrent maar even onthouden... Goed, de Verenigde Staten hebben met Mexico en Canada een ‘kleine’ overeenkomst gesloten: NAFTA, North American Free Trade Agreement. Heb je Canada al eens goed bekeken? Daar is een gigantische hoeveelheid ruimte. En in Mexico, daar hebben ze ook nog wat plek, en bovendien massa’s goedkope werkkrachten... In america, hebben ze dus zo geen ruimtelijke belemmeringen. Bedenk dan het volgende: binnen dit en tien jaar verdubbelt de wereldbevolking, volgens de huidige prognoses...



Laat ons dan even teruggaan naar het begin van de twintigste eeuw. Om nog niet te spreken van de drieste, doch ongewilde de man had daar (het niet te verwachten exces van WO 2, Hitler en kornuiten) althans nog geen flauw benul van voorspellingen van iemand als Nietzsche, kunnen we ons misschien bogen over de culturele en muzikale uitingen van die tijd. Al eens gehoord van de dodecafonie? Je mag van mijn part raden wanneer die uitgevonden is. Negentienhodert-en was ook de periode dat er eentje op het gedacht kwam een symfonie te creeren voor typmachines. Waarschijnlijk ook al eens gehoord van die ‘gek’ die toch wel een urinoir in de hoek van een museum duwde?



Vlak voor en tijdens de eerste WO, komt gans de culturele, intellectuele en revolutionaire bende samen in Zwitserland. Dat moet knallers van memorabele momenten gegeven hebben in de locale ‘Stubes’ (kroegen): al die briljante geesten op een hoopje. Dadaisten, aankomende surrealisten, onze vrolijke Russen, noem maar op. De ene schrijft ‘Le droit a la paraisse.’, de andere hemelt de onzin op als grootste wapenfeit, nog een ander gelooft heilig in de herverdeling van alle middelen... En na wereldoorlog een is dat allemaal nog niet afgelopen. De Duitse bevolking wordt nog verder de dieperik in geduwd. Ionesco schrijft ‘Rhinocerus’. Berthold Brecht laat eveneens een euh!vre na. Becket doet wat later z’n intrede met ‘Waiting for godot’. Herman Hesse loopt daar nog altijd ergens tussen te verdwalen.



Wat tracht ik nu aan te tonen met deze memorabele opsomming, behalve het feit dat ik nogal belezen ben? _I wanna run I want to tear down the walls that hold me inside I wanna reach out nad touch the flame Where the streets have no name I wanna feel sunlight on my face I see the dustclowd diappear without a trace I wanna take shelter of the poisoned rain Where the streats have no name (*3) Still building and burning down love Burning down love (*2) And when I go there I go there with you It’s all I can do The city’s a flood and out of chance to rust We’re beaten and blown by the wind trampled in dust I’ll show you a place high on the dessert plane Where the streets have no name(*3) We’re still building and burning down love (*2) And when I go there it’s with you... It’s all I can do! (U2, the joshua tree)



In de hedendaagse muziek en kunst, heb je een aantal trends. Enerzijds, heb je de populaire muziek die relatief weinig indicatie geeft. Misschien, zegt dat meer over ons algemeen ontwikkelingspeil, verder niets, als je ’t mij vraagt. Anderzijds, heb je de alternatieve en kwalitatieve beestjes. De meer uitgekiende tecno, de betere drum ’n bass, de Cubaanse muzikale genieen, ... De triestheid komt alweer uit de Europese ondergrond, de vreugde wederom van de latijnse landen. De culturele parallel met begin twintigste eeuw is merkwaardig. In heel wat kunst, kan je dezelfde onrust bemerken.



De vraag die ik je hier stellen wil: Kijk je lijdzaam toe hoe het boeltje vergaat in totale chaos en anarchie, oorlog, agressie en destructie? Of, ben je ervoor te vinden je persoon doelbewust en verantwoord te activeren om echt een mooie toeekomst te scheppen? Gelieve dat niet al te licht op te vatten. Je hoort te beseffen dat je als individu een enorme invloed op een groep kan hebben, zoniet op gans de maatschappij. Als je daar niet van overtuigd bent, kan ik je alleen maar aanraden Thoreau te lezen (‘Civil disobedience’ en ‘Walden’). Als je dat gelezen hebt, kan je echt niet meer twijfelen.



Niet met een messteek, niet met een kogel kunnen we gedood worden. Ons lijf is als een hemd of kleding voor onze ziel. Dat is een mystiek die heel concreet tot uiting komt in ons dagelijks gedrag. Een mens die dit begrepen heeft, laat onbedeesd de nagst komen, gaat zonodig op het gevaar af. Een mens die dit begrepen heeft, offert haar of zijn leven, indien onze ziel haar of hem daartoe uitnodigt. Dit is mij reeds enkele jaren duidelijk. En, zoals je je vermoedelijk kan inbeelden, heb ik nog steeds tijd nodig om dit te aanvaarden, en, vooral, in mijn gedrag tot uiting te laten komen.



Iedere dag, tientallen nieuwe dromen die geboren worden in onze geest. Ieder dag, tientallen dromen die we moeten leten varen... Dat lijkt weinig standvastig. Tooch, is daar een rivhtinggevende kern in ons zijn die ons onmiskenbaar de diepere menselijke waarheden toont. Die waarheden kunnen wij niet neerschrijven, enkel bij benadering. Alles komt uit eigen ervaring. Die ervaringen kunnen we met woorden benaderen. Onze handelingen kunnen daarentegen als leidraad dienen voor anderen. Hoeveel verwoede pogingen hebben wij mensen niet gedaan deze paradoxale toestand ons menselijk bestaan, vrije wil en/of voorbestemdheid, enz. in geschriften tot uiting te brengen? En hoeveel handelingen van anderen nemen we gewillig over, apen we zonder verder te twijfelen verder na?



Nogmaals, onze maatschappij schijnt te roepen om schapen, niet om zelfstandige, creatieve geesten. Voor mij, betekent dit dat we ons in een vrij primitief cultureel stadium bevinden: niet meer, maar ook niet minder. Voor we aan een hoger cultureel stadium kunnen tippen, is het essentieel dat we de basisbehoeften van alle mensen kunnen dekken daarin kunnen voorzien. Hierbij, zal de technologie ons wellicht helpen. Blijkbaar, behoor ik en jij ook, hoop ik tot een culturele avantgarde die een visie in pacht heeft van de wonderlijke voorbestemdheid van ons menselijk ras. Ik voel me vereerd, doch niet beter als enig ander mens. _We zijn gelijkwaardig. We zijn allen God. We vormen allen tesamen onze ziel! ‘And the fool who denies being God, isn’t a true fool!’ Hei, lesgeven is niet mijn taak, doch een visie formuleren en in deze wereld baren wel... En, voel jij je vereerd?



Als we ons tot godinnen en goden verklaren, dan zijn d’er misschien anderen die daar het tegendeel beweren: Wie kan dat monopolie van ons dan wegnemen? Lees hiervoor ‘Stranger in a strange land’ van Robert A. Heinlein, het wonderlijkste boek aller tijden, beter dan de Bijbel en de Koran tesamen, als je ’t mij vraagt. Sja, de tweestrijd, een verwarde visie. Je weet dit. Je voelt dit met je ganse wezen. Anderen schijnbaar niet. De naweeen van dit inzicht! Je leeft niet voor niets en voor alles en iedereen... Onze ziel roept je net als elk ander mens, net als elk ander individu om je levensmissie te vervullen. Voor sommigenm klinkt dit misschien als waanzin... Dat is het ook! Maar wat is geen waanzin? De eerste die je een volledig coherent en normaal beeld kan voorschotelen, mag je meteen een kilo cocaine en een vat wiskey geven. Om een dergelijk abstract en coherent beeld te verwerken, zal je dat allicht nodig hebben!



We kunnen niet op de armoede van de rest van de wereld blijven teren. Die lade onderaan de voorraadkast met dat rottende voedsel gaat onverleidelijk ooit eens een keertje moeten opengaan. Nu, kunnen we zelf nog iets ondernemen. Over vijf of tien jaar, zou dat wel eens te laat kunnen zijn. (Let wel: Je krijgt elke seconde de kans om in het reine te komen.) De bevolkingsevolutie, kan je helaas niet zomaar in een seconde omkeren. We kunnen misschien wel een verandering in de primitieve houding van onze regeringen ‘afdwingen’. Als onze regeringen niet van houding veranderen, gaat het boeltje binnen dit en tien jaar de fles op! Hier en nu, maken we nog een kans! Laat dat maar eens rustig in je doorsijpelen...



Laat ik nog een beetje het beeld versterken: Ratten in een kooi vreten elkaar op. Als de Titanic zinkende is, en er zijn te weinig reddingssloepen, zijn d’er maar weinig die het nuchtere verstand en de koelheid hebben met het beschikbare hout vlotten te bouwen. Je hebt er maar eentje nodig die het voorbeeld geeft... en voor je het weet, zijn d’er zoveel meer mensenlevens gered! Maar voor zoiets, heb je rust, geduld, mensenkennis en visie nodig... Dat zijn gaven die we allemaal kunnen ontplooien. Alle informatie is in ons eigen zijn voorhanden. Het is enkel een kwestie van die tijdig op te roepen.



Er is een model om de werking van onze hersenen te beschrijven. Ik weet niet meer wie die uitgevonden heeft. Dat model noemt ‘het holografische model’. Wat is er nu speciaal aan een hologram? Wel, als je een hologram verbrijzelt, kan je uit eender welk minuscuul deeltje het beeld van de ganse hologram reconstrueren. Wat dit model poneert over onze hersenen is het volgende: Elke hersencel heeft een specifieke functie. De ene groep hersencellen regelt de visuele gaven, een andere de auditieve en nog een andere de intuitieve, enzoverder. Elke afzonderlijke hersencel werkt mee binnen zulk een groep.



Wat gebeurt er nu bij een auto-ongeval? Wanneer bijvoorbeeld een vrij belangrijk deel van de hersenen naar de bom gaat? Als de schade niet te groot is, hebben de onbeschadigde hersencellen blijkbaar het vermogen de verloren gegane informatie te recupereren, en bovendien de taken van de aangetaste zones te herverdelen onder de gezonde zones. Je zou dit dus best een aanvaardbare theorie kunnen noemen. Ik zou dat zelfs willen doortrekken hoewel ik dat onmogelijk kan bewijzen dat we alle informatie van gans onze mensheid in elke cel kunnen terugvinden.



Volgens mij, is de ontdekking van het DNA nog maar het topje van de ijsberg. In mijn fantasie, als ik mijn inbeeldingsvermogen ten volle benut, ligt het geheel in elk klein deel. Wie weet is het misschien mogelijk die brij ongebruikte hersencellen toch te activeren? Misschien, zijn wij, mensen, wel tot meer in staat dan ons algemeen wordt verteld? Misschien, hebben wij de mogelijkheid toegang te krijgen tot eender welke informatie? Misschien, kunnen wij niet alleen in de ziel van een dier, maar ook in de ziel van eender welke mens uit onze godganse geschiedenis? Ach, dit is maar verbeelding. Classificieer deze paragraaf maar onder ‘far out’, of ‘science fiction’.



Waar het hier om draait: Elke mens bezit een bodemloze put aan informatie, aan herinneringen, aan talenten. Helaas, houden we maar al te vaak het deksel van deze put potdicht. Wat kunnen we nu doen om dat deksel op een kier te krijgen bij voldoende mensen om zo een verandering in de toekomst van onze samenleving te bewerkstelligen?



We gaan het nog eens doen; Stel je voor: Je bent goedgeaard burger van het ‘stadje’ St. Petersburg. Op een van de belangrijkste straten, heb je een statige burgerwoning staan, een mooi tuintje errond en ervoor. Ik fantaseer mij maar een mogelijk beeld. We schrijven als ik het goed heb het jaar 1913. Het is een rustige zondag. Je gaat met je gezin kuieren door de brede lanen, met vele bomen en van die oude lantaarnen. Ze moesten die toen nog echt ’s nachts aansteken. Er rijden hier en daar wat koetsen, sporadisch al een eerste auto. De bomen staan in bloei. Het is lente.



Tot je eigen verbazing en die van je gezin, komen daar ineens een bende jongelui in clowneske costuums voorbij, waarvan een groot deel op stelten... Elk van die jongelui heeft echt z’n uiterste best gedaan om ter ’t meeste op te vallen. Hun gezichten zijn geschminkt, of voorzien van een masker. Sommigen onder hen spelen muziek, allerlij trommels, trompetten en tamboerijnen: als het maar lawaai maakt en goed opvalt. Hebben we je aandacht?



Doe iets wat de goede burgers van dit alnd schokkeert. Iets wat perfect legaal is. Iets kleurrijks en lawaaierigs. Iets waar de grijze massa niet omheen kan. Iets dat werkelijk de aandacht krijgt. Weet je dat een persfoto voldoende was om de provocultuur in de jaren zestig, natuurlijk onder de aandacht van gans Nederland te brengen? Provo bestond essentieel uit een kern van een tiental jongelui die het met elkaar konden vinden. Tien mensen vinden om de boel te trekken, is echt niet een onoverkomelijk aantal! Al de anderen volgen vanzelve... Eerst moet er echter een voorhoed zijn!



Nederland verteofde eind jaren vijftig, begin jaren zestig in een behoorlijk conservatief en verrechtst klimaat. De politie was er behoorlijk militair. Dat kan je bijvoorbeeld zien aan hun uniforms. Hun gedrag was daarmee overeenkomstig. Heel de Nederlandse samenleving was nog steeds afgestemd op de wederopbouw, overgoten met een typisch staaltje protestants gedachtengoed. We moeten hard werken, en vooral geen vragen stellen, om onze toekomst veilig te stellen. Zijn daar uiteraard een aantal jongelui die daar de maling in hebben. Zij komen er gewoon op dat vrije tijd best geen kwaad kan, dat een jointje niet zoveel kwaad kan, dat ze best recht hebben op wat inspraak, dat de ‘koek’ best wat beter mag verdeeld worden... Hiervoor, komen ze op het gedacht een klein manifest neer te zetten met zeer anarchistisch gedachtengoed. Dit wordt dan ook het eerste nummer van een krantje, onder de naam provo.



Ze beginnen zich te verenigen rond het ‘Lieverdje’, een standbeeld in de stad Amsterdam, geschonken door de tabaksindustrie nog wel liefst. De Anti-rookmagier had daar reeds enige tijd elke avond rituelen uit ‘verzet’ tegen diezelfde tabaksindustrie. De jongeren spuitten revolutionaire spreuken op standbeelden en muren. ‘De verbeelding aan de macht!’, bijvoorbeeld. Op een avond, staan ze daar met fakkels. De politie grijpt in, en daar is toch een agent die zo’n fakkel poogt af te nemen van een provo. Neemt er toch wel persfotograaf juist op dat moment een foto. ’s Anderendaags, groot voorpaginanieuws: ‘Provo haalt uit naar de politie!’ En den bal is aan het rollen...



Enkele jaren nadien, is het uitzicht van Nederland definitief veranderd: joints nagenoeg legaal, jongeren hebben pakken meer inspraak, de politie gans hervormd, de maatschappij meer liberaal en groen... Vergeef mij als ik hier en daar de feiten niet hondert procent juist heb. Ik ben ook maar een mens. Als je wil, kan je eens een boek van Roel Van Duijn raadplegen. Of, de ‘Rattenkoning’ van Harry Mulisch. Boeken die je, vandaag althans nog, in de locale bibliotheek terugvinden kan. Bovendien, vind je daarin ook meer informatie over gans de provobeweging.



In America, gebeurden in de jaren zestig ook bijzonder merkwaardige zaken. Daar, vindt een uitval van de provocatieve kern plaats rond de universitaire gemeenschap in Harvard. Nadat Hofmann Schrijf ik die naam juist? LSD ‘per toeval’ ontdekte, begonnen een antal onderzoekers aan de psychologische faculteit proeven te doen op studenten. Een van de onderzoekers is Thimoty Leary. Een van de studenten die aan de proeven deelneemt, is de onlangs gestorven Ken Kessey, schrijver van ‘One flew over the coocoo’s nest.’



Het volledige en te gekke verhaal kan je terugvinden in ‘The cool-aid acid test’ in het Nederlands ‘De trip’ betiteld van Tom Wolfe. Kortweg, komt het erop neer dat Leary langzamerhand evolueert tot een soort drugsguru. De slogan ‘Turn on. Tune in. Drop out.’, komt van hem. Hij vestigde zich mettertijd nabij New York om er een semi-religieuze, meditatieve gemeenschap op te richten. Hij was er, en is dat nog steeds, voorstander van om psychedelica te gebruiken onder verantwoordde omstandigheden: dit wil zeggen, met in acht name van een juiste ‘set’ en ‘setting’. Je moet je goed voelen om te trippen. En bovendien moet je een goede, hartelijke en warme omgeving scheppen om te trippen. Hij haalde heel veel inspiratie uit het Tibetaans Dodenboek.



Ken Kessey creeerde een ietwat andere gemeenschap. Hij maakte met ‘One flew over the coocoo’s nest’ nogal wat middelen vrij: auteursrechten op het boek, de televisiereeks en de verfilming. Een smak geld waarmee je al eens wat kunt ondernemen! Hij verschafte zijn familie en vrienden gratis LSD en aanverwanten, een gigantisch huis, omgeven door een groot bos, drank, eten, de nodige litteratuur... en binnen de korste keren komen daar de nodige interessante figuren op af. Om er enkele te noemen: Dean Moriarty, hoofdpersonnage uit Jack Kerouac’s ‘On the road’, Frits Perls, grondlegger van de gestaltthterapie, en nog een hoop anderen. Lees daarvoor maar ‘De trip’. Met heel de bende, beginnen ze aan een gigantische tribal, indiaans geinspireerde freak-out...



Bovendien, krijgen ze het op een dag in hun hoofd om met een deel van de bende een busje te kopen, dat kleurrijk te schilderen, daar de nodige audio-visuele apparatuur in te smijten... en daarmee dwars door de Verenigde Staten te kruisen. Dwars door de rechtse en conservatieve gemeenschappen door. Via voldoende omwegen, naar New York, en terug. Wel, zoals je je al kan inbeelden, bracht dat de nodige reactie teweeg. Bovendien, waren zij niet de enigen die op dat gedacht kwamen... Sja, het is opvallend hoe sommige mensen over de ganse planeet, los van elkaar, gelijktijdig met dezelfde plannen en gedachten rondlopen. (bijvoorbeeld Plato, de Boeddha en Lao Tse). Rupert Sheldrake heeft daar een aardige theorie rond uitgebouwd, de theorie van de morfogenetische velden.



Waarom verbiedt Robert Kennedy in 1964 LSD? Dat was toch ’64? Joost mag het weten. Omdat de proeven van het leger op militairen zo desastreus uitdraaien? Wat wil je: trippen in een rampzalige ‘setting’, verplicht van hogerhand uit... Typisch! Ze hebben zelfs tijdens de Vietnam-oorlog soldaten LSD toegediend. Dan, krijg je echt geen bloemetjes en bijtjes te zien. Ik vermoed dat je dan zooo slecht gaat dat je in een psichose terechtkomt waar meer als een vrijzinnige psychiater voor nodig is om je d’er terug uit te halen. Afin, eind jaren zestig is de kwaliteit van de LSD zo desastreus dat de nodige wantoestanden niet konden uitblijven. Dat is exact hetzelfde verhaal als dat van XTC. Verbied het, en de producenten hoeven zich niet meer aan kwalitatieve eisen te houden. Ze versnijden de boel met de smerigste rotzooi. Allemaal om er maar een centje op te verdienen. Om over de gebroeders Manson maar te zwijgen!



Drugs in het algemeen liggen dus gevoelig. In tegenstelling tot sommige andere drugs, hebben psychedelica het voordeel dat ze, onder de juiste omstandigheden gebruikt veel goed voor een individu kunnen teweegbrengen. Bovendien, zijn psychedelica niet fysisch verslavend, enkel mentaal. Maar die mentale verslaving dooft zich daarenboven na een tijd uit. In de betere boekhandel, vind je daar informatie over. ‘De psychedelische revolutie’ of ‘The psychedelic encyclopedia’ kan je zelfs in de meer algemene boekhandel terugvinden.



Daar gaan we dan: Stel dat je in scholen, hogescholen en uniefen pamfletten begint uit te delen met deze informatie. Je geeft dat bijvoorbeeld de titel ‘woorden’. Je zorgt ervoor dat je de informatie neutraal voorschotelt. Je schrijft, noch zegt dat je de mensen wil aanzetten tot druggebruik. Neen, je verschaft enkel informatie. In een land waar je recht hebt op vrije meningsuiting, heb je daar recht toe. Als het blok ‘rotzooi’ mag uitdelen aan schoolpoorten, waarom zou je dan geen neutrale informatie omtrent drugs en spiritualiteit mogen uitdelen aan middelbare scholen, hogescholen en uniefen?



Stel dat je aan de deuren van al die scholen met een vrolijke bende gaat staan, en die pamfletten uitdeelt. Iedereen trekt wat kleurrijke kledij aan, schminkt zich wat, neemt ’t een of ’t ander instrument ter hand, of jongleert met wat ballen... Leut gegarandeerd! Even binnenwandelen is al een iets gewaagdere stap... op de Meir (Antwerpen), in de Bondgenotenlaan (Leuven), Brussel Nieuwstraat, Gent, Hasselt... Plaatsen genoeg, reactie verzekerd. Enkel lef hebben, en dat effectief doen! Hier en daar op muren een muurkrantje afficheren met nuttige informatie. Hoe noem je jezelf? Waar sta je voor? Bijvoorbeeld: B.A.G.A.R. Beweging voor Algehele Geweldloze Aksie en Reaksie... ter bevordering van de verdere spirituel ontvoogding van gans de mensheid. Ik stel maar iets voor. Met dit gedachtengoed, kunnen we alle richtingen uit. Al je voorstellen zijn welkom!



Wat belangrijk is bij zulke bewegingen is volledige doorzichtigheid. Je doet in feite niets illegaals. Dus, kan je het je permitteren al die informatie vrij te geven. Laat in je kaarten kijken. Laat je volledig doorlichten. Er bestaat gewoon geen enkel risico! Je neemt gewoon de pricipes van een vrije markt aan: Volledige transparantie. Iedereen mag alles weten. Open toegang. Iedereen mag vrij toe- en aftreden. Enzovoort. Dat kan je terugvinden in elke basiscursus economie.



Samen met wat vrienden, ben ik eens op bezoek gegaan bij pater Versteylen, een innemende mens. Overigens, oprichter van Agalev, mocht je dat niet weten. Die vertelde toen een verhaal over wapentransporten naar El Salvador, tijdens de jaren zeventig als ‘k het juist heb. Zoals je misschien weet, hebben wij in Belgie enkele grote wapenfabrikanten. Wij leveren sinds jaar en dag aan de meest uiteenlopende partijen allerhande geweren, munitie, zwaarder geschut... Niet bepaald om fier op te zijn. Het is nu eenmaal een feit. Zo leverden we via twee fabrikanten destijds zowel aan de regering, als aan de rebelerende ‘partij’ in El Salvador ale, ‘k peins toch dat het El Salvador was. Versteylen kwam toen op een heel lumineus idee. Op de sporen van een van de treintrajecten waarover wapens vervoerd werden, legde hij samen met enkele vrijwilligers een grote hoop strobalen. Daarop, plaatsten zij foto’s van mensen die gemarteld of ge-executeerd werden. Daartussen, bevond zich de foto van de vermoordde bisschop Romero (een redelijk bekend priester die voor mensen en menselijkheid opkwam).



Versteylen nodigde de gezamelijke nationale en zoveel mogelijk de internationale pers uit. Komt die trein daar aangetsjoekt... Uiteraard, ziet die treinbestuurder in de verte daar die brok materie liggen, en gooit die zijn remmen dicht. Na wat hels gepiep en geknars, komt de ganse trein tot stilstand. Die treinbestuurder schuift zijn raampje open en vraagt aan Versteylen wat er zich in die hooibalen bevindt. De priester antwoordt naar eer en geweten dat er enkel hooi in valt te vinden. Die treinbestuurder trekt zijn raampje toe en zijn trein terug op gang. Al die fotografen nemen daar foto’s van, de cameralui filmen het hele gebeuren... ’s Avonds, het eerste item op het journaal... ’s Anderendaags, voorpaginanieuws op alle kranten! Binnen de maand, werden alle wapentransporten naar de strijdende partijen lamgelegd!



Het onderliggende mechanisme van zulk een provocaties is steeds hetzelfde. Je komt vanuit een liefdevolle instelling op voor een lovenswaardig doel. Je intentie zit dus goed. En je bent niet tegen iets aan het strijden. Je komt op voor een fundamenteel menselijk recht. De actie die je voert, is visueel aantrekkelijk: groot en/of kleurrijk. Kinderen betrekken bij een actie: daar sla je meteen een tedere noot aan. Je doet iets onschuldigs. Je gebruikt en hoeft helemaal geen geweldadige middelen aan te grijpen. Je doet iets vredevols. Je zorgt ervoor dat de pers iets te eten en te drinken krijgt! Je bent vriendelijk, vrolijk en beleefd. Succes gegarandeerd! Soms, kan een ietwat doorgedreven provocatie ook effect sorteren, onder het motto: Klinkt het niet, dan botst het maar! Remember you good anarchists: to live outside the law, you must be honnest. (W. Burroughs)



Vanaf dat de pers op het ganse zaakje springt Waar staan jullie voor? Waarom doen jullie dit? is de bal aan het rollen. Je hebt een tedere en levensbelangrijke ader geroert. Drugs liggen hypergevoelig! Dan, zijn d’er tal van mogelijkheden. Je kan onmogelijk voorspellen wat er dan juist gebeurt. Wat gewoon lekker aanvoelt, is het volgende: Ofwel laat ‘men’ je gwoon doen. En dan is het zaakje aan uitbreiding toe... Ofwel, pogen ze je de doos in te draaien, of op een manier te stuiten. Dan, word je martelaar en ‘underdog’. ‘And the kids love underdogs!’ Het komt er gewoon op neer jezelf als voorhoede naar voren te schuiven. Eenmaal je je in die positie bevindt, gaat alles vanzelf. Jongeren hebben nood aan een identificatie. Momenteel, hebben ze enkel de keuze tussen het blok en het vage geheel wat we de ‘rest’ noemen. Links heeft momenteel geen uitgesproken profielk. Daar ligt het gat in de markt!



Er zijn duizenden jonge mensen die bereid zijn actie te voeren, die het verstikkende klimaat kotsmoe zijn. Vanaf dat je met je informatie in de media komt, hebben deze mensen hun stekje gevonden. Dan, kunnen we spreken van een groep...



Wat zijn zoal uitbreidingsmogelijkheden? Alles wat spelen is. Alles wat gratis en grensoverschreidend is. Verspreid de legale drugs gratis. Verspreid nep-illegale drugs (cfr. Het marihuspel, Amsterdam, jaren zestig). Kom samen op vastgestelde plaatsen, elke dag of elke week op hetzelfde uur en voer ludieke acties: bijvoorbeeld lachmeditatie. Gebruik rituelen. Boog je over de indiaanse tradities. Wandel op blote voeten (cfr. Ferre Grignard). Speel! Lach! Bevestig het leven.



De nucleus ligt in VISUALISERING. De hippies hadden dat goed bekeken: Wat kan een agent zoal doen, als je haar of hem bloemen om haar of zijn nek komt hangen? Flower power werkt. Liefde werkt. (Let wel: passifisten krijgen soms een pak rammel. En dat kan zeer doen!) Kleuren werken. Eerst versterken we het beeld in onszelf, dan dragen we het uit en materialiseren we het... Ja, we gaan leuke tijden tegemoet!



Bovendienm hebben wij het voordeel dat we het ontzettend goed gedocumenteerde voorbeeld van de jaren zestig hebben. We kunnen die informatie gemakkelijk vinden. We kunnen leren van de mislukkingen van toen. We kunnen pogen onze cirkel over gans de maatschappij te doen groeien!



SLOTBEMERKING: Wat in geval je omsingelt wordt? Altijd verspreiden. Iedereen loopt een andere richting uit. Degenen die vrij kunnen verdergaan voeren onverwachtte prikacties uit. Een paradox is altijd de beste optie (Lieve revolutie/Liever evolutie!) En onthou dat geweldloosheid steeds op meer sympathie kan rekenen!



wordt vervolgd

horror 

www.flickr.com More photos in Situationism

0 linking 0
Blogroll Me!